Zaterdag konden jullie lezen dat ik op kraambezoek bij mijn vriendin ging. Natuurlijk

werd er weer iets zelfgemaakt meegenomen. Een leuk borduurwerkje van Somebunny

to love, maar dat was niet het enigste wat ze van mij kreeg.

Naast de flinke Miss Wooly en het schattige draakje was ik  in het geheim druk aan het

steeds groter en groter..

En dit is het eindresultaat, een zelfgemaakt babydekentje in kleurtjes die perfect bij

haar kamertje passen. Ook dit cadeau werd goed ontvangen. Gelijk mijn eerste dekentje

ooit gemaakt en oh wat is het leuk werk!

zonnetje mag zetten. Of het nu een groot of een klein gebaar is, het gaat om de gedachte.

Zoals altijd gaan wij even op visite, ieder jaar met een klein cadeautje. Vaak zijn het

plantjes, omdat mijn moeder gek is op een kleurrijke tuin. Zo kreeg ze dit jaar ook wat 

vrolijke bloeiers van mij. Iets wat we goed kunnen gebruiken met dit trieste weer..

Ook hebben wij laatst geleerd dat er ook voor ons een moeder- en vaderdag mogelijk is. 

De uitslag van het genetische onderzoek was in ons voordeel. We hebben niets te vrezen

en kunnen waarschijnlijk (er kan natuurlijk altijd iets mis gaan) gewoon gezonde kinderen

krijgen!! Hier zijn wij natuurlijk ongelofelijk blij mee ♥♥

Al enkele keer zagen jullie een update voorbij komen. Natuurlijk wel een klein beetje verborgen

want stel je voor dat de aanstaande ouders meelezen! Ik was aan de late kant, normaal liggen de

geboorte werkjes allang op de kindjes te wachten maar door alle drukte werd het ietsje later.

Eigenlijk helemaal niet erg want vandaag konden wij het meisje komen bewonderen en de 

cadeautjes geven.

Net zoals bij het vorige borduurwerkje waren ze er weer erg blij mee. Broer en zus

en twee bijpassende borduurwerkjes, iets wat ik zelf erg leuk vind. De borduurwerkjes 

van Somebunny To Love blijven zo leuk voor deze gelegenheden, misschien dat ik ook

nog wel eens andere patronen uit hun collectie ga maken. Maar voor voorlopig zitten er

geen geboortewerkjes meer in de planning.

Ik ben altijd al een ijverige student geweest, vanaf kleins af aan al. Ik was dan ook altijd diegene 

die al het huiswerk tijdens de les maakte, zodat als ik thuis kwam niks meer voor school hoefde

 te doen. Klinkt logische toch? Maar ik was één van de weinige en nu nog steeds. De lessen 

worden overstemd door social media, spelletjes, roddels, boze docenten en onoplettende 

studenten met slechte cijfers als gevolg. Dit zorgt voor veel afleiding en een onprettige sfeer.

En zo moeilijk kan het allemaal toch niet zijn? Tenminste dat dacht ik. Laatst werd er op

het grote scherm afgebeeld hoe ver iedereen is met de opdrachten. Dat was niet bijster ver, 

zeker niet voor het einde van het jaar en al helemaal niet voor het examen jaar. Paniek brak

er natuurlijk uit. Maar hier niet, ondanks alle problemen met mijn gezondheid loop ik namelijk

nog steeds mooi op schema. Al betrap ik mezelf er nog wel eens op dat ik meer wil doen,

meer dan goed voor mijzelf is. 

Deze week is de laatste lesweek, daarna volgen de stageweken. Stiekem vind ik het 

helemaal niet erg dat ik mijn klasgenoten een tijdlang niet zal zien. Alle onderbrekingen en 

afleidingen zullen verdwijnen en ik kan weer heerlijk voor mijzelf verder werken. De laatste 

cijfers worden verzameld  met hier en daar zelfs een compliment. Het is fijn als je harde 

en serieuze werk gewaardeerd wordt. Het schoolse MBO leven ben ik wel klaar mee,

ik groei eruit, qua leeftijd maar ook qua gedachtegang. Laat het maar snel December zijn..

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik iets over mijn zaailingen schreef. 26 maart

om precies te zijn. Sindsdien is er heel veel veranderd. De worteltjes zijn opnieuw

buiten gezaaid en groeien aardig. De rest van de plantjes staan nog lekker binnen.

Met de dag zie je de tomatenplantjes groeien..

De viooltjes zijn echte zonaanbidders..

En de Passiebloem is ook uitgekomen. Eerst stonden ze gezellig met z'n drieën, maar 

helaas is er eentje gesneuveld. Nu staan ze nog met z'n tweeën voor het raam. 

Hoe gaat het met jullie zaailingen?

Terwijl ik met mijn poetsdoekje door het huis loop houd Tommie mij goed in de gaten, op 

veilige afstand natuurlijk. Maandag staat hier altijd in het teken van een grote schoonmaak,

alles wordt met iets meer zorg en aandacht schoongemaakt dan de rest van de week.

Langzaam zie ik dat mijn toekomst meer vorm aanneemt. Het is voor sommige een

ouderwets idee, hoe de vrouw thuis bleef om voor alles in en om het huis te zorgen.

Gedeeltelijk wordt dit natuurlijk ook door mijn gezondheid zo bepaald..

De zorg voor onszelf, het huis, balkon, dieren en op den duur een klein kindje is 

al een dagtaak op zich. Daar voegen zich ook een aantal hobbies bij. Sommige puur

voor de onspanning en sommige voor een extra zakcentje of een goed doel. Nee, het

woord verveling staat niet in mijn woordenboek.

De hond zorgt voor de extra beweging, samen met het nieuwe dieet geeft dit als resultaat

dat de bezoekjes aan de sportschool overbodig worden. Hopelijk worden de bezoekjes

aan de dokter en fysiotherapeut op den duur ook steeds minder.

Het nieuwe dieet moet er ook voor zorgen dat we onszelf weer wat beter voelen.

Beter in lichaam en geest. Want eerlijk gezegd zit ik er een beetje doorheen, en verlang

ik naar een andere leven, een nieuwe toekomst, mijn nieuwe toekomst. Maar tot die tijd

leven we hier rustig, op ons eigen tempo zonder ons iets aan te trekken van de blikken

van andere mensen. Want we leven ons eigen leven..

Gisteren was het tijd voor de birdjes en vlindertjes om uit te vliegen. In veel steden is er een 

inzamelpunt waar je ze naar toe kunt brengen zodat ze in één grote doos worden opgestuurd. 

Dit scheeld natuurlijk enorm in verzendkosten, zodoende bracht ik gisteren mijn birdjes naar 

zo'n inzamelpunt. De eerste vijf birdjes mogen uitvliegen om getest te worden. Hopelijk 

doorstaan ze de keuring zodat ze hun taak kunnen vervullen, een te vroeg geboren baby'tje

steun en kracht geven. De vlinders hoeven niet gekeurd te worden, deze gaan rechtstreeks

met de fotograven mee om de ouders steun te geven. Ondertussen staat er een nieuw soort

vogeltje op de haaknaald, ook voor Stichting Earlybird. 

Met deze zending heb ik een doel op mijn Life List voltooid.

Heel onverwachts kwam ik deze week ook thuis te zitten. Deze week is natuurlijk 

de 'normale meivakantie' maar ik had mijn stageweek ermee omgeruild. Helaas heb

ik afgelopen zondag mijn rib gekneusd, dit bevestigde de Fysiotherapeut op woensdag. 

Dit plus mijn rug- en bekkenklachten zorgen ervoor dat het allemaal niet zo lukt hier.
Rustig aandoen was het advies, dat doen we dan ook maar. Dus ik was vaak op de

bank met een serie'tje of een borduurwerk te vinden. Een meevaller voor het nieuwe

borduurwerkje want zo komt ze wel lekker snel af. De algemene herstelperiode is voor

iedereen anders, maar met mijn gezondheidsgeschiedenis mag ik op een dikke 6 weken

rekenen. Wel moet het volgende week al wat beter gaan, daar hopen we dan ook maar 

op. Hopelijk brengt de maand Mei meer goeds dan April..

was. Wel gek is dat ze niet meer zoveel behoefte hebben om uit de kooi te gaan om lekker

rond te huppelen. Zal de leeftijd wel zijn denk ik, want Muis is ook de jongste niet meer (5-6)